حس بدی ست که بنشینی .. سوت و آرام

و نه کاری باید و نه .. گفتاری

گاهی گداری .. به نگاه مات شده روی چشمانت 

ریز لبخندی زنی

تا دلش شاد شود در این پوچی ایام 

و زمان و زمان و زمان ... چقدر دیر می گذرد اینجا ...

دلم .. هیچ نمی خواهد .. اما ..             کم دارد چیزی ... به شباهت فردا

باید از این وهله .. گذشت

نگفته هایم را له می کند ... ریز می کند و به زور به خوردم می دهد

خسته ام ...

از دلهره ای که نمی دانم از کدام روزن شریان ویران شده ای خودش را به ته مانده دلم می کشاند

از سر گیجه ای که وقت و بی وقت برای رام شدنش ... مهارت می جویم

و از تکراری هر روزه که به هیچ فردایش .. امید نیست 

- از دلهره یک سرگیجه لعنتی .. مدتی ست دیگر نه غصه ام .. غصه می شود و نه شادی ام .. شاد

وقتي نيستي

وقتي نباشي ..

حالا هي من .. توهم بودنت را بنويسم ... چه سود ؟

يخ بسته است اينجا .. لحظه لحظه هاي بودنم ...

زمستان دلم .. نزديك است

بي تو ... كودك فقير را صدقه بخشيدم ...

بي تو ... عصر مي شود و باز .. عطر گرم چاي مي نوشم

نگاه كن ...

بي تو فصل مي شود .. خزان ... سرد .. بهار .. گرم ... سبز ...

بي تو آسمان مي بارد .. خورشيدكش! .. مي سوزد

من .. بي تو .. شروع مي شوم .. اما .. از من .. تمام مي شوم

باز باران با ترانه

می خورد بر بام خانه

یادم آرد كربلا را
دشت پر شور و بلا را

گردش یك ظهر غمگین
گرم و خونین

لرزش طفلان نالان
زیر تیغ و نیزه ها را

با صدای گریه های كودكانه
وندرین صحرای سوزان

می دود طفلی سه ساله
پر ز ناله

دل شكسته
پای خسته

باز باران قطره قطره!
می چكد از چوب محمل

...
آخ باران

كی بباری بر تن عطشان یاران؟
تر كنند از آن گلو را

آخ باران...
آخ باران...

اما

شانه هايم را چنان قرص مي گيرم كه مبادا

بلرزد روي لبهاي كسي يك " آخي " كوچك 

بلند قامتي .. زيباست ...

كاش آنكس كه گام به گام تو مي آيد ...

همسطح شانه هايت .. باشد

پ.ن : شنبه 5/8/90 تك آرزوي ذهنم برآورده شد ..

اگرچه هيچ ندارم اما .. حالا دگر آسوده ام ....

به همين خطابهء من ... قانع باش !

اين روزها ... دلم ... دل نيست ... تاب و طاقت نمي شناسد

رام و قرار ندارد

اصلا كم دارد .. تو .. را .. به اندازه تمام سالهايي كه بودي

و كم دارد ... شانه هاي تو را ... به اندازه تمام بغضهايي

كه در تمام لحظه هاي بودنت ... فرو خورد 

پ.ن: حس مي كنم دلم .. دوباره ... شكست

پ.ن : يكساعت يك سره حرف مي زنم و بعدش يك هفته

دلگرفته حرفهايي هستم كه نه گفتم و نه ...

تو كه در خانه نيستي ... انگار ... زندگي جاري نيست

انتظار آمدنت را مي كشم ...

تنها نيستم .. اما ... حس تنهايي غريبي دارم

حالا .. دو هفته بايد ... ساعت بشمارم

پ.ن- خوب كه فكر مي كنم

آنها تنها كساني هستند كه ... برايم مهم نيست .. اگر ... هرگز دلتنگم نباشند 

ولي من حتي يك شهر فاصله شان را طاقت نمي آورم